A hostia en verso volve!

Pois si, sabiamos que o estabades agardando con fervor poético. Así que para vós, este venres ás 21:30 h., a Galería Jazz (Ronda de Don Bosco, 21) abrirá as portas a un combate de versos que promete facer historia: montañeses VS pescos

No ring: Daniel Landesa, David Rodriguez, Lara do ar, Miguel Valverde, Xabier Xardón e unha servidora.

Ao mando: María Lado e Lucía Aldao.

Musicando: Mr. Carácter

Artisteando: a nosa pintora particular, María Longa

E... como non, votando: o público.

Así que veña, a non facer outros plans este venres, que a hostia en verso necesita de vós como a poesía das letras!

Ilusión e Papel

Hai poucas sensacións como a de ter entre as mans unha obra da que formas parte. Nese instante preciso no que nace unha boliña de luz que vai medrando no estómago, es consciente de por que escribes. Porque as ilusións todas toman corpo en forma de libro.

O mundo da escrita é unha noria. Sobes e baixas, sobes e baixas, sobes e baixas. Cantas veces con ganas de facer as maletas, de mudar de illa, de preguntarse o porqué do empeño en xogar nesta liga.

E de socato, todo toma sentido nese momento. nese instante no que as follas empezan a sorrirte desde o papel.

A hostia en verso

Para celebrar que o verán está a piques de marchar coa cabeza ben alta, ou talvez que o outono anda a chamar as portas con pouca enerxía. Para celebrar que somos moi fe@s, ou quizais que somos moi guap@s. Ou tamén pode ser que o da celebración sexa só a escusa perfecta para que empecen a caer ondanadas de versos.
O caso é que o vindeiro sábado estaremos ás 21:30h. no Golem Café, compartindo pinchiños e escenario co Leo Arremecághona.
E, entre verso e verso, fe@s e guap@s , pelexaremos por ser escoitad@s no colo dunha cidade que precisa versos como auga de maio.
Vinde, que a poesía necesita oídos.

o meu ventilador

e foi que lin aquel poema, e souben que non quería volver falar de iglús e casas de frío porque unha morte montara a cabalo por riba da outra e xa estaba ben de nichos

e foi que se me derramou unha palabra triste por riba da roupa e logo tiven que andar toda a noite co vestido enluxado de nostalxia

e foi que alguén me falou de amor mentres eu andaba a remexer entre versos de bágoa, e decidín mercar un ventilador con aspas azuis para renovar o aire

e decidín empezar outros poemas,

mudarlles a cor,

pintalos igual que este trasto con aspas que dá voltas aquí,

neste cuarto no que un día soñei ser

inventos rotos

o día esqueceuse de sorrir pero hoxe prometín non escribir cousas tristes.

así que fóra caras pegadas a bloques de xeo,

fóra inventos rotos,

fóra cicatrices,

sangue, feridas, bigotes,

golpes, ti que xa non estás,

a vida esta de lata,

a dor de tantas cousas...

o día esqueceuse de sorrir e latexan as horas,

e ti

e ti latexas tamén,

porque os teus inventos son grandes

como estas nubes de inverno no mes de xuño

cóntame cousas de onte, se queres,

pero, por favor, cóntame as de mañá

que necesito un anaco de sol

nese futuro imperfecto

no que xa non

Canción 19 horas

Luis García Montero. Eu, coma el, tamén quero ser decembro:

Canción 19 horas

¿Quién habla del amor? Yo tengo frío
y quiero ser diciembre.

Quiero llegar a un bosque apenas sensitivo,
hasta la maquinaria del corazón sin saldo.
Yo quiero ser diciembre.

Dormir
en la noche sin vida,
en la vida sin sueños,
en los tranquilizados sueños que desembocan
al río del olvido.

Hay ciudades que son fotografías
nocturnas de ciudades.
Yo quiero ser diciembre.

Para vivir al norte de un amor sucedido,
bajo el beso sin labios de hace ya mucho tiempo,
yo quiero ser diciembre.

Como el cadáver blanco de los ríos,
como los minerales del invierno,
yo quiero ser diciembre.

1990

sempre quixen volver a 1990...

queremos galego

Este é o poema que lin onte na Praza da Princesa, en Vig0. O motivo: que queremos galego.

no meu soño eramos exploradores
que levabamos botas con cordóns de palabras
enredadas,
subíndonos polas pernas

botabámonos ao monte
cos pantalóns arremangados
para sentir o contacto das letras na pel,
lonxe do anonimato da cidade,
onde ninguén podía destruírnos a lingua
nin arruinarnos as infancias

descubriamos tribos máis civilizadas
que os mutiladores do século XXI
e xurabamos que a guerra
acabariámola gañando en galego,
por unanimidade,
cos petos inchados de historia

soñando entre a chuvia

escríbeme a canción máis bonita da terra

para que poida pintar un sorriso

na negrura do meu paraugas

con cada nota de chuvia

Música: Home

Artista: Explosions in the sky

ESCENARIO VITAL

Este domingo pechamos semana en Mougás, pegadiñas ao atlántico e coa calor deste verán que tanto se fixo de rogar. Serán ben recibidos, señores e señoras, se teñen ganas de escoitar versos recén saídos do forno, gozar coa danza contemporánea e pasar unha hora na nosa compaña. Agardamos velos alí, entre o público.

Once máis 15

aí estaremos mañá, entre música e poemas a iso das 23:00. se alguén ten ánimo para pasarse a escoitar os nosos versos, teremos a ben recibil@.

para ainara

Teño un agasallo para ti:
quilos de versos que poidas meter na mochila
para que te lembres de min en cada viaxe
e vaias repartíndoos cada vez que necesites arrincar un sorriso

porque se lanzas ao aire
unha presada dos fogos de artificio que levas no ventre
o mundo explotará en cores
e serás o punto exacto no que o verán pouse o seu arrecendo


un paso teu
pode ser a razón de que hoxe espertemos con ganas de comer o sol...

Imaxinar

pechar os ollos e viaxar a un lugar morno e suave.

deixarse levar polo arrolo da brisa.

voar alto alto alto e deslizarse onde ninguén poida chegar.

desaparecer

no rostro da imaxinación

e fundirse nunha explosión de cores

ata conseguir sorrir.

Tara

"La noche de tu muerte

Dios acribillaba a gargajos el cristal de mi ventana. La lluvia

dolía igual que duele el frío en un cuento navideño

con barrios de cartón. El viento

golpeaba las paredes, se colaba por las rendijas de la casa,helaba los armarios,

componía con sus silbidos una nana que velase por todas nosotras.

Escondida bajo la cama, me tapaba los oídos, negando la

presencia del viento ante la puerta de mi cuarto.

Deberás superar doce pruebas para invadir mis dominios.No lo pondré tan fácil.

Me creía etimóloga de las condiciones atmosféricas, experta

en acepciones.Al lado de los miedos de mis quince años, cantaban las

pelusas en un sueño de Sófocles:abre y verás cómo el frío te espera con su rostro de miedo, para

decirte todo lo que no quieres saber. Abre y verás; porque

el frío aguarda con su rostro de miedo para leer la biografía

de tus manos.Diluviaba más allá de la puerta cerrada de mi cuarto. El

agua invadía las sábanas, traspasaba el somier, las pelusas

desfilaban -pobres, densísimas- hacia la puerta.
Me tumbé, empapada, sobre el colchón."

Déixovos un poema deste libro Tara, que me ten fascinada.

seguindo coa colleita de novos poemas

pardaiña é hoxe un lugar que doe tanto como o sol no pavimento
cando camiñamos descalzas tratando de sobrevivir

o barrio xa non ten sentido
e eu soporto o seu peso na memoria,
onde as bombas explotan contra o teu sorriso
convertindo o meu cerebro no fogar da guerra máis triste

-estás guapísima cando non choras –repítesme con voz de pantasma-,
pero no caleidoscopio das aparicións
ti tampouco pareces feliz

-prometo ser altísima e rezar antes de durmir
se mañá resucitas e aplastas todas as metáforas
que corren por diante da túa casa –berro eu-

pero levas no sangue a educación máis discreta
e non te está permitido desafiar
a lóxica dos verbos imperativos
-¿que facemos enton para ser felices?

e ti abres as mans ao escoitarme,
para que unha presada de bolboretas saia voando

enchendo a miña visión de tranquilidade multicolor

Seguimos con poemas novos

fálanme ao oído e son máis de unha:
a conciencia da miña nai,
a voz da miña avoa
(hoxe soñei que estaba viva
pero aparecía con cara de morta),
as palabras desgarradas das que me escoitan

a moitas outras non as coñezo de nada,
pero sei que teñen 14 cordas vocais

todas elas recítanme versos de lobishomes
e de mundo

tantas voces levo ao lombo,
(mulleres de palabra viva
mulleres de carne)
que ás veces nácenme antenas no corazón

escóitoas en estéreo
teñen o costume de falarme á vez,
unhas sobre outras


son surtidores de verdades

soños grises

aparece nos meus soños
co pelo mollado de traballar na casa

dedícame sorrisos auténticos,
deses que che quedan na cabeza para sempre
e eu non sei como saír dese fotograma

quedo bloqueada na expresión do seu rostro
e desde aí só son quen de ir cara atrás,
cando as dúas estábamos vivas
e nos saían de casualidade palabras inventadas
coas que editabamos diccionarios cifrados

non é que non queira tela preto,
pero esta sensación de levar a súa ausencia
tan pegada na roupa e nas bágoas,
faime pensar demasiado,
e estancarme en néboa e poesía gris

todo se volve contradictorio,
porque ela ten a amplitude
dun arco da vella
baixo o que eu camiño cos ollos abertos
agardando un milagre

A miña invisibilidade

aprendín a facerme invisible

non é unha cualidade como outra calquera:
paseo espida arrastrando os pés polas alfombras,
cósome as horas á pel coa agulla más grosa,
trago kilos de bofetadas ata atragantar

son a muller invisible
e levo unha camisa de forza
incrustada no corpo

collín o vicio de tirarme ao chan

agardo a que me disecciones
para que vexas de cerca
a causa da miña morte

gústanme as autopsias
porque me recordan a Rembrandt
e á súa Lección de anatomía

...hoxe morreron outras dúas, e mentres me chega a noticia, non son quen de deixar de pensar en que todo é polo mesmo: o machismo

petróleo

HOXE VOLVICHES entrar pola porta con cara de petróleo.

a primeira vez que te vin tan distinto
pensei que era unha careta
pero ó pasar os días e seguir ti co mesmo rostro,
souben que de ser así pasarías a cadáver exquisito
porque é imposible respirar
cun plástico pegado á cara tantos días

non sabería explicar como pasou
eras ti
e de repente unha mañá apareces co petróleo incrustado
e deixas de ser

intenteino todo
emprendina a dentadas co fuel,
fíxenche meter a cabeza nunha bañeira chea de bágoas
e diálogos que despois tiraches pola fiestra,
apaguei as luces desta nosa vida
para ver se o negro se diluía consigo mesmo,
pero o único que se che distinguía na face
eran dous ollos apagados coma interrutores

agora mesmo consómeme o cansazo
teño medo de sentirte chegar e que me vexas

(será porque hoxe fun lavar a cara
e mirei espantada a auga da pía marchar negrísima polo desaugadoiro)