Tara

"La noche de tu muerte

Dios acribillaba a gargajos el cristal de mi ventana. La lluvia

dolía igual que duele el frío en un cuento navideño

con barrios de cartón. El viento

golpeaba las paredes, se colaba por las rendijas de la casa,helaba los armarios,

componía con sus silbidos una nana que velase por todas nosotras.

Escondida bajo la cama, me tapaba los oídos, negando la

presencia del viento ante la puerta de mi cuarto.

Deberás superar doce pruebas para invadir mis dominios.No lo pondré tan fácil.

Me creía etimóloga de las condiciones atmosféricas, experta

en acepciones.Al lado de los miedos de mis quince años, cantaban las

pelusas en un sueño de Sófocles:abre y verás cómo el frío te espera con su rostro de miedo, para

decirte todo lo que no quieres saber. Abre y verás; porque

el frío aguarda con su rostro de miedo para leer la biografía

de tus manos.Diluviaba más allá de la puerta cerrada de mi cuarto. El

agua invadía las sábanas, traspasaba el somier, las pelusas

desfilaban -pobres, densísimas- hacia la puerta.
Me tumbé, empapada, sobre el colchón."

Déixovos un poema deste libro Tara, que me ten fascinada.

a paz pode durar horas, incluso días

aproveito eses momentos
para correr entre bicicletas

a melena médrame ata os talóns,
vou lanzando bolas de luz
e son máis libre que nunca

mudo de poema
porque nos meus ollos tamén hai sitio para ti

se non tes présa e podes agardar un segundo
tocareiche co meu dedo índice
para que che saian das xemas raíces fermosísimas

entre chicles de froitas
decembro será unha cama de lúas redondas
con textura de ciencia ficción

alí quererás meter a nosa historia en tarros de cristal,
que ben sei que o teu desexo
consiste en conquistar este planeta de viaxes
agora que sabes o que é
o mundo máis alá dos castelos de area

seguindo coa colleita de novos poemas

pardaiña é hoxe un lugar que doe tanto como o sol no pavimento
cando camiñamos descalzas tratando de sobrevivir

o barrio xa non ten sentido
e eu soporto o seu peso na memoria,
onde as bombas explotan contra o teu sorriso
convertindo o meu cerebro no fogar da guerra máis triste

-estás guapísima cando non choras –repítesme con voz de pantasma-,
pero no caleidoscopio das aparicións
ti tampouco pareces feliz

-prometo ser altísima e rezar antes de durmir
se mañá resucitas e aplastas todas as metáforas
que corren por diante da túa casa –berro eu-

pero levas no sangue a educación máis discreta
e non te está permitido desafiar
a lóxica dos verbos imperativos
-¿que facemos enton para ser felices?

e ti abres as mans ao escoitarme,
para que unha presada de bolboretas saia voando

enchendo a miña visión de tranquilidade multicolor

Seguimos con poemas novos

fálanme ao oído e son máis de unha:
a conciencia da miña nai,
a voz da miña avoa
(hoxe soñei que estaba viva
pero aparecía con cara de morta),
as palabras desgarradas das que me escoitan

a moitas outras non as coñezo de nada,
pero sei que teñen 14 cordas vocais

todas elas recítanme versos de lobishomes
e de mundo

tantas voces levo ao lombo,
(mulleres de palabra viva
mulleres de carne)
que ás veces nácenme antenas no corazón

escóitoas en estéreo
teñen o costume de falarme á vez,
unhas sobre outras


son surtidores de verdades

soños grises

aparece nos meus soños
co pelo mollado de traballar na casa

dedícame sorrisos auténticos,
deses que che quedan na cabeza para sempre
e eu non sei como saír dese fotograma

quedo bloqueada na expresión do seu rostro
e desde aí só son quen de ir cara atrás,
cando as dúas estábamos vivas
e nos saían de casualidade palabras inventadas
coas que editabamos diccionarios cifrados

non é que non queira tela preto,
pero esta sensación de levar a súa ausencia
tan pegada na roupa e nas bágoas,
faime pensar demasiado,
e estancarme en néboa e poesía gris

todo se volve contradictorio,
porque ela ten a amplitude
dun arco da vella
baixo o que eu camiño cos ollos abertos
agardando un milagre

A miña invisibilidade

aprendín a facerme invisible

non é unha cualidade como outra calquera:
paseo espida arrastrando os pés polas alfombras,
cósome as horas á pel coa agulla más grosa,
trago kilos de bofetadas ata atragantar

son a muller invisible
e levo unha camisa de forza
incrustada no corpo

collín o vicio de tirarme ao chan

agardo a que me disecciones
para que vexas de cerca
a causa da miña morte

gústanme as autopsias
porque me recordan a Rembrandt
e á súa Lección de anatomía

...hoxe morreron outras dúas, e mentres me chega a noticia, non son quen de deixar de pensar en que todo é polo mesmo: o machismo

Entrevista

O pasado venres, chamoume unha redactora do Diario de Pontevedra para facerme unha serie de preguntas que van saír publicadas este mércores nese xornal. Entre elas, houbo unha en concreto que me fixo pensar: ¿Pensa vostede que son importantes as axudas da Administración? ¿Como cre que debería de ser a súa actuación?
Feita esa pregunta, pedinlle á redactora que me chamara a última hora da tarde, xa que non podía atopar unha resposta naquel mesmo momento, necesitaba reflexionar. Hoxe luns, sigo a darlle voltas ao mesmo. Por suposto que as axudas da Administración son importantes, importantísimas diría eu. O problema é que como non existen axudas directas para escritores/as creo que temos asumido ese feito, e xa nin pensamos niso (polo menos no meu caso). Con respecto a como debería de ser a súa actuación, o primeiro que me veu á cabeza foi pensar en que, se non actúan non podo saber como corrixir as súas accións. Primeiro terán que poñerse en marcha levando a cabo iniciativas que promova a Concellería de Cultura, digo eu, e logo, no caso de que non estean facendo as cousas como deban, será cando teña que xurdir a polémica.
Mentres, eu seguirei pensando en que non hai mellor axuda que animarme a min mesma todos os días a ir ao traballo, chegar a casa á noitiña e poñerme a estudar Dereito Procesual entre mantas e coa estufa para contrarrestar o frío que provocan as goteiras que teño no baño, poñer lavadora, tender a roupa, preguntarle a C. como lle foi o día para que non se esqueza de falar comigo, seguir con Arret e as aventuras de Xian, Évora, Uxía e Roi, chegar á idea perfecta para escribir ese conto para nenos e nenas que me propuxeron publicar, preparar o Contacontos que teño en Pontevedra o día 8 de xaneiro e respirar…
Que teñan bo día.